است و آن ذخيره آب تميز مىباشد . بعلاوه روميان زه‌كشى باطلاق را از قديم معمول مىداشتند ، در حمام‌ها و منازل خصوصى يك طريقه و سيستم حرارت مركزى توسط دودكش‌هاى ناقل حرارت و محفظهء به چشم مىخورده ، و از اين بابت با يونان تفاوت كلى داشته است . موضوع جالب آنكه ، در تاريخ طب روم بيمارستانهائى براى بيماران و مجروحين لشكريان برپا نموده‌اند ، و مىتوان گفت به واسطه لشكركشىهاى رومى و جنگهائى كه توسط اين قوم پيش آمده ، ايجاد بيمارستان كه از لوازم مهم و نتيجه اين لشكركشيها بوده برقرار گرديده كه مربوط به جنبه نظامى آنها بوده است . مطلبى كه حائز اهميت فوق‌العاده است آنكه ، احتياج مبرم كشور روم به سپاهيان و توجه كامل به اين دسته يعنى جنگجويان ( كه در حقيقت پاسبانان كشور بودند ) ، باعث گرديد كه بيمارستانها و پرستارى صحيح براى سپاهيان تهيه گردد و بيش از هر طبقه به اين دسته ( يعنى سپاهيان ) توجه معطوف شود . اول دفعه در منزل افراد از سپاهيان زخمى پذيرائى و پرستارى مىگرديده و در كتب آمده است ، كه Fabius سردار رومى سربازان زخمى را بين سناتورها تقسيم مىكرده است . بعدها همين امكنه به صورت تازه‌تر و مجهزتر درآمده كه زخمىها و مجروحين را براى درمان و بهبود بدانجا مىبردند . اما بعدها در اردوها اداره‌اى طبى بوجود آوردند كه ، در حقيقت بيمارستان‌هاى ارتش بود ، و اين اداره و متصديان آن براى توجه و درمان بيماران اختصاص داشت . عده‌اى طبيب و غير طبيب ، ( كه عموما اين دسته از حيث مقام بالاتر از اطباء بودند ) به خدمت درمانى مجروحين اشتغال داشتند . بعلاوه ملازمين مجروحين ، ( يا بهتر بيان